Italieblog

Het wordt een spannende avond…..

Myrthe — Mon, 25 Feb 2013 18:35:27 +0000

Na weken van verkeizingscampagne was het een paar dagen rustig aan het politiek front. Maar het feest barst nu weer los. Na twee dagen stemmen, is de telling begonnen. En eerlijk gezegd vind ik die nogal schokkerend: terwijl ik had verwacht dat centrumrechts en dan met name de partij van Silvio Berlusconi niet zo hoog meer zou scoren na alles wat zich de afgelopen jaren afspeelde, heeft het in de peiling van zowel de senaat als de kamer veel meer stemmen binnen gehaald dan ik ooit had verwacht. Het wordt een spannende avond/nacht. Zoals het er nu naar uit ziet is het, zoals een vriendin terecht opmerkte, ‘noch vlees noch vis’. Ik houd mijn hart vast voor wat komen gaat, maar één ding is zeker: de woelige tijden zijn nog niet voorbij, al hadden we anders gehoopt.

Original article: Het wordt een spannende avond…..

De Paus en ik: een hachelijk avontuur

Myrthe — Mon, 11 Feb 2013 17:59:34 +0000

‘t Is alweer ruim 7 jaar geleden, april 2005. Na een gezellige middag met uitloop bij vrienden waren we op weg naar huis toen we opeens overal de doodsklokken hoorden luiden. Paus Johannes Paulus II was niet meer. Een paar weken daarna volgde Benedictus XVI hem op. En vandaag kondigde hij zijn aftreden aan, iets wat maar zes Pausen voor hem deden.

Van zijn voorganger herinner ik me verschillende gebeurtenissen. Zijn bezoek aan Nederland, waarbij ik meteen het deuntje ‘Popie Jopie’ van Spaan en Vermeegen begin te fluiten. Een foto van een sportieve Paus op skies. Beelden van een Paus in een Pausmobiel. De Paus gebogend zittend naast de man die hem neerschoot. Maar bij Benedictus heb ik hoe genaamd geen herinneringen. Bij hem denk ik slechts aan één ding, een vrij onplezierige ervaring waar de arme man niet eens iets aan kon doen.

Wat kun je doen als je op een zondag in Rome bent? Van alles, hoewel ik het Sint Pietersplein en het bezichtigen van de Basiliek nu niet meer zou aanraden. Wij waren echter toevallig in de buurt en de grote mensenmenigte schrok ons niet af. We stonden als schaapjes in de rij, lieten onze tassen zien, hielden de kinderen netjes aan de hand en waren ietwat verbijsterd door alle pracht en praal in de basiliek van Sint Pieter. En toen maakten we een stomme fout: een minuut of 10 na afloop van de mis dachten we dat het wel ‘veilig’ zou zijn om weer naar buiten te gaan. Maar zo gauw stroomt zo’n gigagebouw als de Sint Pietersbasiliek niet leeg. Dus bevonden we ons opeens in een stroom van mensen die allemaal langzaam naar buiten schuifelden. We hadden zonder problemen het plein af kunnen komen, ware het niet dat achter ons een stel zeer devote Poolse toeristes liep dat besloten had dat hun Rome-reis niet compleet was zonder een glimp van ‘Bene’ te hebben opgevangen. Ze duwden en duwden en duwden nog maar eens om zo gauw mogelijk vooruit te komen. De wereld om hen heen bestond niet meer, hun ogen waren alleen gericht op ‘Het Venster’ en de opwinding was compleet toen de stem van de Paus over het plein klonk. Dat onze pukken voor ons liepen en door hun geduw in de verdrukking dreigden te raken, drong ondanks ons protest helemaal niet meer tot hun door. En toen mijn behoefte om eens stevig uit te halen bijna onhoudbaar werd, was (mijn? hun? wie zal het zeggen?) redding nabij. De stevige Romein naast me zag wat er gebeurde, stond stil, schoof tussen ons en de Poolse delegatie in en bleef daar pontificaal met zijn handen in zijn zij staan. De Poolse dames ontwaakten uit hun extase nadat ze merkten dat ze hun geduw tegen de 130 kilo zware redder in nood hen geen stap verder bracht. En terwijl wij de kinderen ‘in veiligheid’ brachten, klonken er allesbehalve vriendelijk klinkende woorden in Pools en plat Romeins achter ons. Sindsdien denk ik bij het zien van Benedictus aan dames met fanatieke blikken in hun ogen en mijn sterke behoefte om iemand ontzetend veel pijn te doen. En ik ben er nog steeds niet over uit wat mij nu het meest shockeerde.

Original article: De Paus en ik: een hachelijk avontuur

De dagen van de merel

Myrthe — Wed, 30 Jan 2013 12:47:36 +0000

Ik had er niet eerder van gehoord of misschien is het me gewoon nooit opgevallen. Tot vanochtend. Eerst hoorde ik de uitdrukking al op de radio en vlak daarna bij de buren: ‘Siamo nei giorni della merla’. De dagen van de merel, ik had geen idee waar ze het over hadden. Maar tijdens het drinken van een kopje koffie legde buurman het uit.

‘De laatste drie dagen van januari worden de ‘Giorni della merla’ genoemd. En waarom? Ken je de legende van de merel en Januari niet? Er was eens een merel met prachtige witte veren die regelmatig geplaagd werd door de koude en donkere Januari. Januari vond niks leuker dan voor het nest van de merel wachten om hem, zo gauw hij naar buiten kwam om voedsel te zoeken, te bestoken met kou en vorst. Moe van deze constante plagerij besloot de merel een jaar om genoeg voorraad aan te leggen en zo Januari door te komen zonder buiten naar voedsel te moeten zoeken. De laatste dag van de maand, die toen nog maar achtentwintig dagen telde, dacht de merel Januari misleid te hebben en verliet zijn nestje. Hij zong naar hartelust en bespotte de maand. Januari nam hem dat zo kwalijk dat hij Februari drie dagen te leen vroeg en losbarstte met sneeuwstormen, koude wind, vorst en regen. De merel zocht zijn toevlucht in de schoorsteen van een huis en schuilde daar drie dagen voor het vreselijke weer. Toen hij na die drie dagen naar buiten kwam, was hij veilig, maar zijn mooie witte verenkleed was zwart geworden van de rook. En sindsdien zijn alle merels zwart en heeft januari 31 dagen.’

‘I giorni della merla’ zijn dus synoniem voor de koudste dagen van het jaar. Hoewel een graadmeter voor de komende lente misschien beter is. Want volgens buurman krijg je een prachtige warme lente als 29, 30 en 31 januari heel koud zijn, terwijl de lente laat aanbreekt als de temperatuur hoog is en er een zonnetje schijnt. En wat voor een lente 2013 dus voor ons in petto heeft? Dat blijft de vraag: gister was het erg koud en zonnig, vandaag grijs en 12° en morgen voorspellen ze hetzelfde beeld. En wat dat precies betekent wist zelfs buurman even niet.

Original article: De dagen van de merel

Discover Friuli Venezia Giulia: een streek met duizend gezichten

Myrthe — Tue, 20 Nov 2012 14:21:17 +0000

Friuli Venezia Giulia. Een streek in het noordoosten van Italie die grenst aan Oostenrijk en Slovenie. En nee, de stad Venetie heeft er niets mee te maken, ook al doet de naam anders vermoeden. Brandt er niet meteen een lichtje? Dat kan ik me voorstellen: als ik aan Italie denk, is Friuli Venezia Giulia ook niet het eerste wat in mij opkomt. En dat is zonde, want FVG doet niet onder voor andere gebieden in Italie wat betreft geschiedenis, cultuur en tradities. Zowel ‘s zomers als ‘s winters is het een ideale vakantiebestemming door de bergen, de prachtige heuvellandschappen en de kusten aan de Adriatische Zee. Met een keuken met Centraal-Europese, Mediterrane en Slavische invloeden waar vis-en vleesgerechten elkaar afwisselen. En een streek waar het hele jaar door leuke evenementen worden georganiseerd. Net zo nieuwsgierig geworden als ik? Kijk dan eens op de site Friuli Venezia Giulia Live, op de Nederlandse Facebook-pagina of volg FVG via twitter voor allerlei leuke ideeen!

Original article: Discover Friuli Venezia Giulia: een streek met duizend gezichten

Verrassend: Siciliaanse smaken in de Romeinse zon

Myrthe — Thu, 11 Oct 2012 08:25:32 +0000

Verrassingen zitten letterlijk en figuurlijk in een klein hoekje. Wandelend door Rome komen we op weg van de Engelenburcht naar Piazza Navona een klein winkeltje tegen met de naam ‘La Cannoleria Siciliana‘. En omdat je me ‘s nachts kunt wakker maken voor een echte ‘granita al pistacchio’, wippen we even binnen om te vragen of….maar natuurlijk hebben ze mijn favoriete granita! En dat niet alleen: het winkeltje is gevuld met allerlei typisch Siciliaanse streekprodukten: van wijn tot olie, van overheerlijke vruchtenmarmelades tot pesto’s in allerlei variaties en van cannoli en cassate tot heerlijke taarten. Alles zelfgemaakt met alleen ingredienten van de beste kwaliteit die bijna dagelijks worden ingevlogen vanuit Sicilie. De granita is overheerlijk, hoewel ik bijna zwichtte voor de ‘granita al caffé’ met een ‘brioche col tuppo’, een brioche gevuld met ijs en een toefje slagroom. Een nieuw adresje op onze lijst en een echte aanrader voor iedereen die naar Rome gaat!

La Cannoleria Siciliana’ vind je zowel in Via di Monte Brianzo 66-67 (alle dagen geopend van 10 tot 21u) als in Via Cipro 79 (met bar, alle dagen geopend van 6.30 tot 23u) in Rome. En om alvast het water in je mond te laten lopen, kun je kijken op hun website én hun Facebook pagina om een idee te krijgen van alles wat er op je ligt te wachten.

Original article: Verrassend: Siciliaanse smaken in de Romeinse zon

‘Cesare deve morire’ Italiaanse inzending voor de Oscars

Myrthe — Tue, 09 Oct 2012 15:31:37 +0000

‘And the winner is….’ Het duurt nog eventjes voor we die beroemde woorden weer horen, tot 24 februari volgend jaar om precies te te zijn. Maar zou het niet fantastisch zijn als op die woorden ‘Caesar must die’ zou volgen? De kans bestaat, want afgelopen week besloot de ANCA, de Italiaanse selectiecommissie die bepaalt welk Italiaans pareltje dit jaar voor de Academy Awards wordt ingezonden, dat de film van de gebroeders Taviani Italie dit jaar vertegenwoordigt.

Shakespeare, theater en gevangenis
‘Cesare deve morire’ is een bijzondere film waarin het gevangenisleven, Shakespeare en theater samen komen. De film begint waar het verhaal eindigt: na afloop van de uitvoering van Shakespeares ‘Julius Cesar’, een theaterproduktie van Fabio Cavalli. De acteurs, stuk voor stuk zware criminelen die straffen van 15 jaar tot levenslang uitzitten, worden begeleid naar hun cel en weer opgesloten na het succes. ‘Sinds ik de kunst heb leren kennen, is mijn cel een gevangenis geworden’, merkt één van hen op.

De ‘docufictie’, volledig gesitueerd en gedraaid in de zwaarbeveiligde Rebibbia-gevangenis in Rome, springt vervolgens zes maanden terug in de tijd. We zijn getuige van het verloop van de audities onder de gedetineerden, de repetities waarbij elke gekozen speler zijn tekst in zijn eigen dialect moet uitspreken, het leven in de gevangenis zelf, de onderlinge confrontaties die het stuk zelfs in gevaar brengen en de uiteindelijke uitvoering. Paolo en Vittorio Taviani filmen zonder de acteurs te veroordelen of hen hun misdaden te vergeven. De parallellen tussen het verhaal van Shakespeare en de levens van de gevangenen worden daardoor steeds duidelijker: de complotten en het eergevoel, vriendschap, allianties en wraak, maar ook het acteren op zich, het je anders voor doen dan je bent.

Filmprijzen
‘Cesare deve morire’ won tot nu toe verschillende prijzen, waaronder de Gouden Beer in Berlijn en vijf ‘David di Donatello’ in Rome. Op 10 januari worden de vijf Academy-nominaties voor de Beste Buitenlandse Film bekend gemaakt. Daarna kunnen de gebroeders Taviani misschien gaan dromen van het beeldje dat het succes van hun film, naar mijn mening verdiend, compleet zou maken. Het is een film die tot nadenken stemt, over die dunne scheidslijn tussen goed en kwaad en je laat beseffen dat zelfs de zwaarste crimineel meer is dan de misdaad die hij begaan heeft.

Original article: ‘Cesare deve morire’ Italiaanse inzending voor de Oscars

Laat het doek niet vallen voor Cinecittà!!

Myrthe — Tue, 02 Oct 2012 12:53:00 +0000

‘Gaan jullie naar Cinecittà? Ik weet niet of je daar binnenkomt, hoor. Het wordt namelijk bezet’, vertelt de barman ons nadat we half Rome hebben doorkruist om een bezoekje te brengen aan het Italiaanse equivalent van Hollywood. Bezet? Door wie? En waarom? Daar hebben we nog helemaal niks van gehoord!

‘Nee, dat klopt wel’, vertelt één van de bezetters, een medewerker van Cinecittà ons, ‘de binnenlandse media hebben er bijna geen aandacht aan besteed. Begin juli was het de bedoeling om hier vijf dagen blijven, maar we zijn hier nog steeds om te protesteren tegen de mogelijke sluiting van Cinecittà.’ Sluiting van Cinecittà? Dat kan niet waar zijn, de sluiting van studios die zo ontzettend belangrijk zijn in de Italiaanse filmgeschiedenis? Welke cultuur~~barbaar~~minnaar heeft dat bedacht?

Bouwspeculatie
‘De directeur van Cinecittà Studios. Zakenman/bankier Abete wil ons en de rest van de wereld doen geloven dat het hem niet gelukt is om Cinecittà na de privatisering opnieuw te lanceren. En dat terwijl er de afgelopen 20 jaar een explosieve groei van film- en tv-producties is geweest. Het is waar dat we nu moeten concurreren met low cost plekken, maar mijn collega’s en ik hebben wat ervaring betreft heel wat meer te bieden, een belangijk voordeel als je als regissuer snel en professioneel wilt werken. Door echter veel meer te gaan vragen voor het maken van film- en televisieproducties, kiezen film- en tv-makers nu vaker voor die goedkopere plekken. En dat is voor Abete een goede reden om Cinecittà te sluiten en te vervangen door een groot hotel, parkeerplaatsen, zwembaden, sportaccomodaties enzovoorts. Pure speculatie dus.’

Medewerkers
‘En wat er met ons medewerkers gebeurt? Een deel van ons wordt overgeheveld naar een ander deel van Rome, waar ze een filmpretpark willen bouwen. Anderen worden verhuurd of overgedaan aan productiebedrijven en een groot deel komt op de korte termijn op straat te staan. Het zal niet makkelijk zijn om in deze tijd als 45-50 jarige met ervaring op een heel specifiek gebied iets anders te vinden. De belangrijkste reden om hier te zijn is echter dat wij van ons werk houden Cinecittà staat wereldwijd symbool voor de Italiaanse film, de fabriek waar dromen worden waargemaakt en we zouden graag willen dat ons werk ook na ons blijft bestaan. Niks is zo magisch als samen uit een scenario een film te laten groeien.’

Petitie
En wat kun je na zo’n betoog doen? Een shirtje kopen om de bezetters financieel te ondersteunen. Een handtekening zetten omdat je gewoon niet kan geloven dat ‘geld’ het altijd van ‘cultuur’ lijkt te moeten winnen. En een stukje schrijven om je lezers te vragen online een handtekening te zetten onder de petitie. Dat kan hier (ondertekenen door in te loggen met Facebook, Google of Twitter) en hier (je naam, email, land (Paesi Bassi) invullen als je voor het eerst via Avaaz een petitie tekent. Anders is je mailadres voldoende). Bedankt alvast voor de moeite!!

Original article: Laat het doek niet vallen voor Cinecittà!!

23 mei 2012 – 20 jaar na de ‘Strage di Capaci’

Myrthe — Wed, 23 May 2012 21:30:44 +0000

Best gek: wat ik de 23ste mei 1992 deed, kan ik me niet meer herinneren. Net zo min als de 19e juli van dat jaar in mijn geheugen gegrift staat. In 1992 was Italie ver-van-mijn-bed. Sterker nog, ik was er nog nooit geweest. Giovanni Falcone en Paolo Borsellino waren voor mij ‘gewoon’ de namen van twee rechters die samen met hun politie-escorte door de maffia om het leven waren gebracht. Wist ik, ‘ignorante’ die ik was, wat voor een belangrijke rol deze ‘gewone’ rechters hadden in de strijd tegen de maffia? Of dat zij heel goed wisten dat hun leven gevaar liep, maar dat zij, als echte helden, een betere wereld belangrijker vonden dan dat? Nee, toen nog niet, maar dat werd mij niet lang daarna duidelijk. Italie begon deel uit te maken van mijn leven en ik las veel boeken in een poging iets te begrijpen van dat ongrijpbare fenomeen ‘maffia’. ‘La Strage di Capaci’ en ‘la Strage d’Amelio’ waren toen al gauw geen betekenisloze begrippen meer.

En nu, 20 jaar later, ben ik alles behalve onverschillig als ik hun namen hoor. Ik weet nu dat dankzij hen de Cosa Nostra in Sicilie voor het eerst gevoelige klappen te verwerken kreeg. Ik weet nu dat hun baanbrekende manier van onderzoeken de cultuur binnen de Cosa Nostra en de manier van opereren blootlegde. Zij waren de eersten die er in slaagden de ‘omertà’, het stilzwijgend aanvaarden’, te verbreken. En dat de herinneringen aan Falcone en Borsellino en hun gedachtengoed twee decennia na hun dood nog springlevend zijn, blijkt wel uit de aandacht die aan beiden wordt besteed. Zij verschijnen regelmatig in de media, als onderwerp van discussie, documentaire of film. Scholen worden naar hen vernoemd, straten en pleinen dragen hun naam. En vandaag, de 23ste mei, is er nog meer aandacht dan gewoonlijk. Door heel Italie worden vandaag op allerlei manieren bijeenkomsten, ceremonies en evenementen georganiseerd om Falcone en Borsellino te herdenken. Een mooier monument voor twee helden, symbool voor elke persoon die, bewust van het gevaar, toch de strijd aanging en het leven liet, kun je eigenlijk niet bedenken.

Original article: 23 mei 2012 – 20 jaar na de ‘Strage di Capaci’

Een spannend pakketje!!

Myrthe — Wed, 02 May 2012 10:18:13 +0000

Vanochtend ging opeens de bel. Een koerier die me met een flitsende glimlach een pakketje in de handen drukte. Een pakje voor mij? Ik verwachtte helemaal niks! Wel spannend, zo’n onverwachtse verrassing. Een dubbelspannend pakketje bleek want met spannende inhoud: het manuscript van ‘Bloedgeld’, geschreven door Edward Hendriks.

‘Bloedgeld’ heette ooit ‘Cappuccino na elven’ en ik schreef er over toen Edward op zoek was naar aandeelhouders om zijn boek via Tenpages.com te laten uitgeven. Natuurlijk deed ik mee en vanuit de verte hield ik zijn vorderingen via facebook (nu hier te vinden) en zijn site in de gaten. Hij vond aandeelhouders, verkocht alle aandelen, schreef, schreef, schreef, sloot een contract met uitgeverij De Fontein, schreef verder en herschreef. Met een fantastisch resultaat: een thriller die zich afspeelt in het ‘zinderende zuiden van Italie’. Niet alleen spannend, maar ook een ‘gevaarlijk boek’ als ik op de eerste paar pagina’s afga: ik had moeite om het weg te leggen en ik denk dat het niet lang op mijn nachtkastje blijft liggen.

Nieuwsgierig geworden? Bij bol.com kun je de eerste 10 pagina’s zelf bekijken. En vervolgens ‘Bloedgeld’ alvast reserveren. Lang zul je niet hoeven te wachten op het complete exemplaar: op 30 mei wordt het boek gepresenteerd aan het grote publiek. Precies op tijd om mee te nemen in je vakantiekoffer. En heel geschikte vakantieliteratuur als de reis naar de Italiaanse Amalfikust gaat!

Original article: Een spannend pakketje!!

Een beetje thuis ver van huis: tentoonstelling Vermeer in Rome

Myrthe — Wed, 18 Apr 2012 08:53:09 +0000

Begin oktober is het zover: ‘Vermeer – il secolo d’oro dell’arte olandese’, ‘Vermeer – de gouden eeuw van de Hollandse schilderkunst’ opent haar deuren in de Scuderie van het Quirinale in Rome. Het is de eerste keer dat er een tentoonstelling over Vermeer in Italië wordt georganiseerd.

Het is nog niet bekend gemaakt welke schilderijen van Johannes Vermeer er zullen hangen. De 37 bekende werken van zijn hand zijn verdeeld over 18 collecties over de wereld en slechts 26 kunnen verplaatst worden.’Het meisje met de parel’, dat normaalgesproken in het Maurtishuis hangt, zal er in ieder geval niet te bewonderen zijn: dit meesterwerk is samen met andere werken uit het Haagse museum tot januari in Japan en reist daarna verder naar de Verenigde Staten. Naast Vermeer zullen er ook schilderijen van zijn tijdgenoten te zien zijn.

De tentoonstelling loopt van 1 oktober 2013 tot 20 januari 2013. Wie plannen heeft om in het najaar of de winter naar Rome te gaan en een bezoekje wil brengen aan Vermeer en zijn tijdgenoten, kan voor de periode tussen 20 oktober en 13 januari al kaartjes bestellen via de online service van de Scuderie.

Bronnen: scuderiequirinale.it en daringtodo.com

Original article: Een beetje thuis ver van huis: tentoonstelling Vermeer in Rome